|
امور فرهنگی دانشگاه پیام نور گناوه
|
||
![]()
دوره دانشجویی فرصت مناسبی ا ست که چگونه اندیشیدن را بیاموزیم و نیک اندیشیدن را ارمغان فردایی کنیم که در انتظار ماست. یکی از راههای رشد فکری مطالعه برخی از کتب جالب استاد شهید مطهری است. آیا تا کنون کتابهای استاد را ورق زده ای ؟ آیا می دانی خیلی از شبهات و اشکالات اعتقادی شما و دوستانتان در این کتب پاسخ داده شده است؟ پس درنگ نکن و این فرصت استثنایی را مغتنم شمار.
امتیازات دوره:
۱. ارائه کتب با تخفیف ویژه
۲. برگزاری آزمون ها به صورت کتاب باز
۳. اعطای گواهینامه پایان دوره
۴. استفاده رایگان از مرکز مشاوره همراز دانشگاه علوم پزشکی شیراز
مکان ثبت نام: امور فرهنگی
مهلت ثبت نام: تا ۱۵ آبان ماه
جهت کسب اطلاعات بیشتر به امور فرهنگی مراجعه نمایید.
حفظ ـ ترتیل خوانی ـ ترجمه و تفسیر
جهت ثبت نام و کسب اطلاعات بیشتر به امور فرهنگی مراجعهد نمایید.
برگزاری مراسم افطاری دانشگاه پیام نور گناوه
با توجه به سنت حسنه افطاری، دانشگاه پیام نور گناوه نیز مراسمی در بیست و سومین روز از ماه مبارک رمضان با حضور کلیه کارکنان دانشگاه به اتفاق خانواده برگزار نمود:
شهادت در فرهنگ امام علي (ع) باختن نيست، بردن است. شهادت در فرهنگ امام علي (ع) به آب رسيدن لب تشنه است. شهادت در فرهنگ امام علي (ع) يافتن گمگشته است. شهادت در فرهنگ امام علي (ع) اميد زندگي است; آرزو است! و بالاخره شهادت در فرهنگ مولي همان است كه قرآن فرمود: "فوز عظيم " برندگي بزرگ. پيشگويي پيامبر از شهادت امام علي (ع) شهادت مولي علي (ع) را پيامبر اكرم (ص) به هنگام نزول آيه 1 و 2 سوره عنكبوت پيشگويي كرده بود، كه سخن از امتحان است. مولي علي (ع) با يادآوري خاطرهاي از پيامبر، مسئله شهادت خود را پرسيد. فرمود آيا پس از اتمام "جنگ احد " كه من سعادت شهادت را نداشتم، و بر من گران آمد، شما نفرموديد بشارت باد بر تو كه شهادت در انتظارت نشسته است؟ ! پيامبر (ص) فرمود: همينطور است! حال بگو "فكيف صبرك اذن " در آن هنگام صبرت چگونه است؟ مولي (ع) گفت: شهادت جاي شكيبايي و صبر ندارد، بلكه جاي شكر و سپاس دارد. (1) دوش وقتسحر از غصه نجاتم دادند واندر آن ظلمتشب آب حياتم دادند چه مبارك سحري بود و چه فرخنده شبي آن شب قدر كه اين تازه براتم دادند در روايتي جابر بن عبدالله انصاري آورده است كه پيامبر (ص) به امام علي (ع) فرمود: تو جانشين مني و تو را خواهند كشت و سرانجام اين محاسنتبه خون سرت خضاب خواهد شد. (2) در روايتي آمده است عائشه گويد: "رايت النبي التزم عليا و قبله " پيامبر را ديدم، علي (ع) را در آغوش گرفته، او را ميبوسد و ميفرمايد: "بابي الوحيد الشهيد " پدرم فداي شهيد تنها! (3) در رواياتي پيامبر (ص) قاتل اميرمؤمنان علي (ع) را شقيترين مردم و يا شقيترين اين امت ناميده است. (4) آگاهي امام علي (ع) از شهادت خود و شخص اميرمؤمنان علي (ع) نيز بارها شهادت خود را پيشگويي كرده بود و فرموده بود كه محاسنم به خون سرم خضاب خواهد شد و كاملا قاتل خويش را ميشناخت! در آخرين ماه رمضان عمر مباركش، كه در شب بيست و يكم آن به شهادت رسيد فرمود: "اتاكم شهر رمضان و هو سيد الشهور و اول السنة " ماه رمضان فرا رسيد كه بهترين ماهها است و اول سال "سالكان الي الله " است "و فيه تدور رمي السلطان " آسياب ذات مقدس ربوبي در آن ميچرخد، كنايه از آنكه خداوند احسانش را بين بندگان خود به گردش درآورده است. "الا و انكم حاجوا العام صفا واحدا و آية ذلك اني لست فيكم " امسال حج انجام ميدهيد به آن نشانه كه ديگر علي را در جمع خود نميبينيد. (5)

صدای اذان میآید، در غروب غمانگیز کوچه پس کوچههای کوفه، شبنمهای مظلوم نگاهت چقدر مقدس است!
صدای اذان میآید و کسی تو را میخواند؛ بیآنکه بدانی در خون نخلها روییدهای، ای سبزترین اندیشه و ای سرودنیترین غزل خداوند! صدای اذان میآید و کسی تو را میخواند. چقدر غریبهای، ای آشناترین پرواز!
صدای اذان که میآمد، تو در طراوت گلبانگش موج میزدی و نخلها چه عاشقانه تو را از آسمان میطلبیدند و صدایی مقدس که در نوری محض تنها تو را میخواند و سجاده غرق در تسبیح «ما فی السماوات» تنها به یاد تو آغوشی سرخ میگشود تا حق دوستی را ادا کرده باشد.
شب غریبی است، شب ضربت خوردنت و بیگانه نیستم با تو. امروز را شریک غم فاطمه و پدر فاطمهام. شب غریبی است، شب ستودنی پروازت، «انا انزلناه فی لیله القدر» که میخوانیم، اشک بیکسی، نگاهمان را میپوشاند.
امشب، شب بزرگی است، نوزدهمین شب میهمانی خداوند است؛ آری! شب نوزدهم ماه ضیافت و نور که تو به آسمان دعوت میشوی و در خلوتی سراسر نیایش، ناگهان صدای زوزه گرگی، نجابت رکوع و سجودت را به هم پیوند میزند تا فرشتگان به لعن و نفرینش برخیزند و خبرش دهند از عذابی سخت که تنها به نام او یعنی ابن ملجم ثبت شده است.
مولود خانه خدا، محبوب خدا، به سوی خانه خدا قدم برمیدارد.
دیوارها، دستان ترکخوردهشان را بالا آوردهاند تا در هیاهوی رفتن او، تلاشی برای ماندنش کرده باشند.
کوچههای آشنای کوفه، اشک میریزند. مناجات عاشقانه مولا، ریسههای نورانی این کوچههای تاریک بود و قدمهای مهربانش، فرش باشکوه خاک. شبهای کوفه، حجله حجله از آفتاب حضور او نورانی میشد؛ وقتی انبان سخاوت بر دوش، دستان نیاز را سیراب میکرد. کوفه، دردهایش را بر شانه این مرد سبک میکرد و تنهاییهایش را با حضور او مأنوس بود.
کوفه، بر قامت مولا ایستاده بود؛ بیآنکه یکبار از خود بپرسد این کیست که مرا اینچنین تاب آورده است؟!
این کیست که ناله یتیمان مرا پاسخ داده و نگذاشته هیچ تهیدستی بیپناه بماند؟!
کیست که از فانوسهای روشن هدایتش، شهر روشن شده است و خطبههای آسمانیاش، بهشت را بشارت میدهد؟
مرد میآید؛ تنها و استوار، خود، تنها سایهسار وسعت خویش است.
او نیامده بود که بماند. پرندهترینِ نسل آدم بود. چگونه میتوانست در اسارت خاک بماند؟
زهرآلودهترین شمشیر، به دستان شقیترین انسان، انتظار او را میکشید، انتظار حیدر خیبرشکن را.
باید برود؛ پس ضربت شمشیر را مرهم زخمهایش میداند؛ اگرچه هیچکس نتواند بفهمد معنای لبخند مولا در خضاب خون سرش و سرودن «فزت برب الکعبه» را.
اگرچه هیچکس نتواند لذت مرگ را در نظر مولا درک کند که مولا چرا انتظار مرگ را میکشید؟
شهادت مولای متقیان امام علی(ع) بر همه شیعیان جهان تسلیت باد.
امید آنکه همگی از رهروان صدیق آن امام همام باشیم . ان شاءالله
قیل لابى عبد الله (علیه السلام)
کیف تکون لیلة القدر خیرا من الف شهر؟ قال: العمل الصالح فیها خیر من العمل فى الف شهر لیس فیها لیلة القدر.
از امام صادق (علیه السلام) سوال شد:
چگونه شب قدر از هزار ماه بهتر است؟
حضرت فرمود: کار نیک در آن شب از کار در هزار ماه که در آنها شب قدر نباشد بهتر است.
وسائل الشیعه، ج ۷ ص ۲۵۶، ح ۲

قال الصادق (علیه السلام)
التقدیر فى لیلة تسعة عشر و الابرام فى لیلة احدى و عشرین و الامضاء فى لیلة ثلاث و عشرین.
امام صادق (علیه السلام) فرمود:
برآورد اعمال در شب نوزدهم انجام مىگیرد و تصویب آن در شب بیست ویکم و تنفیذ آن در شب بیستسوم.
وسائل الشیعه، ج ۷ ص ۲۵۹

عن فضیل بن یسار قال:
کان ابو جعفر (علیه السلام) اذا کان لیلة احدى و عشرین و لیلة ثلاث و عشرین اخذ فى الدعا حتى یزول اللیل فاذا زال اللیل صلى.
فضیل بن یسار گوید:
امام باقر (علیه السلام) در شب بیست و یکم و بیستسوم ماه رمضان مشغول دعا مىشد تا شب بسر آید و آنگاه که شب به پایان مىرسید نماز صبح را مىخواند.
وسائل الشیعه، ج ۷، ص ۲۶۰، ح ۴
در شب قدر از بهترین اعمال از یکدیگر گذشتن و برای یکدیگر دعا کردن است و برای تبرک و استجابت
همه دعاهایمان یاد ولی نعمت و مولایمان حضرت ولی عصرُ را در دل زنده کنیم تا دل آلوده و گنه کارمان با
یاد او منور شود. برای فرجش دعا کنیم که فرج او گشایش همه کارهاست.
سرنوشت و تقدیر یکسالمان در این شبها رقم می خورد ای کاش که با او و در حکومت او رقم خورد....
کاش صاحب برسد بنده به زنجیر کند
ما جوانان همه را در ره خود پیر کند
کاش چشم گل زهرا به دل ما افتد
با نگاهش به دل غمزده تأثیر کند

با همسایه ات به نیکی همسایگی کن تا مسلمان باشی .
خویشاوندکسی است که دوستی سبب خویشاوندی او است ، اگر چه نسبش دور باشد .
هرکه به حسن اختیار خدا برای او اعتماد کند آرزو نمی کند که در حالتی جز آنچه خدا برایش اختیار کرده است ، باشد .
خردمند به کسی که از او نصیحت می خواهد ، خیانت کرده است ، باشد .
بر شما باد به تفکر ، که تفکر مایه حیات قلب شخص بصیر وکلید در حکمت است .
بی همت را مردانگی نباشد .
تمام کردن احسان از آغاز کردن آن بهتر است .
هیچ گروهی با هم مشورت نکردند ، مگر آن که به راه پیشرفت خود رهنمون شدند .
نشانه برادری ، وفاداری در سختی وآسایش است .
هر کس احسان های خود را بر شمرد ، بخشندگی خود را تباه کرده است .
احسان آن است که تاخیری در پیش ومنتی در پس نداشته باشد .
هرگاه شنیدی شخصی آبروی مردم را می ریزد ، بکوش تا تو را نشناسد
|
|